Page 159 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2562"
P. 159
ไทย ไม่มีความจำาเป็นต้องพูดถึงเรื่องนั้น สิ่งที่ผมอยากจะพูดถึง
มากกว่า คือถ้าเรามองผลของการปฏิวัติ ๒๔๗๕ แล้วมาดูปัจจุบัน
ดูว่าสิ่งที่อาจารย์ปรีดีพยายามทำา อะไรบ้างหลังจากการปฏิวัติ
๒๔๗๕ ที่ผ่านมาแล้วเกือบ ๘๖ ปี มีอะไรที่สำาเร็จไปแล้วบ้าง
หรืออะไรที่ยังเปลี่ยนแปลงไม่สำาเร็จบ้าง อะไรคือภารกิจของคน
รุ่นเราที่ต้องทำาต่อ
การปฏิวัติ ๒๔๗๕ เปลี่ยนแปลงหนึ่งอย่างที่สำาคัญมาก
คือความสัมพันธ์ระหว่างประชาชนกับรัฐ ผมขออนุญาตอ้างอิง
งานของอาจารย์ณัฐพล ใจจริง ที่พูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่าง
ประชาชนกับรัฐหลัง ๒๔๗๕ ว่า “๒๔๗๕ คือสัญญาประชาคม
ใหม่ ระหว่างกษัตริย์กับประชาชน กษัตริย์มีอำานาจสูงสุด ถ่าย
โอนอำานาจสูงสุดนั้นสู่พลเมือง โดยมีรัฐธรรมนูญเป็นกฎหมาย
สูงสุดในการจำากัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชน สัญญาที่ว่านี้
หลักใหญ่ใจความคือกษัตริย์คืนอำานาจให้กับประชาชน” ผ่านมา
๘๖ ปี เรารู้กันว่าอำานาจนั้นจนถึงปัจจุบัน ประชาชนก็ยังไม่ได้รับ
ผมคิดว่านี่เป็นเรื่องสำาคัญที่เราต้องพูดให้ชัดว่า หลักการเป็น
พลเมืองในประเทศไทยยังไม่ถูกสถาปนา หลักการที่เป็นเสาค้ำา
ยันการปฏิวัติ ๒๔๗๕ อำานาจสูงสุดของประเทศนั้นเป็นของราษฎร
ทั้งหลาย ยังไม่ได้ถูกสถาปนาให้หยั่งรากลึกลงในสังคมไทย
สถานะพลเมือง สำานึกพลเมืองที่เกิดจากการปฏิวัติ ๒๔๗๕ คือ
การยึดหลักสิทธิเสรีภาพและเสมอภาคให้กับทุกคน ยกสถานะ
ตัวเองจากผู้ที่ถูกปกครองมาเป็นเจ้าของประเทศ เจ้าของประเทศ
ที่มีสิทธิและอำานาจเต็มเปี่ยมในการกำาหนดอนาคตของประเทศ
สิ่งต่างๆ เหล่านี้ยังไม่มี
การเลือกตั้งครั้งนี้ หากมีจริงในปี ๒๕๖๒ จำาเป็นจะต้อง
อภิวัฒน์สยาม ๒๕๖๒: 157
ความหวังและอนาคตประเทศไทย
