Page 145 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2561"
P. 145
ขอเริ่มต้นด้วยเรื่องการศึกษาก่อน งานศึกษาทางวิชาการตั้งแต่
ในช่วงปี ๒๔๗๕ ไปจนถึงปี ๒๕๐๐ หรือจนกระทั่งในปัจจุบัน เชื่อว่า
จะไม่มีงานศึกษาเรื่องอื่นใดจะมากเท่ากับการศึกษาในปี ๒๔๗๕ ถึงปี
๒๕๐๐ ทั้งนี้เพราะว่าในประเด็นช่วงนี้เป็นที่สนใจทั้ง ๒ สาขาวิชาคือทาง
ประวัติศาสตร์และทางรัฐศาสตร์ ถ้าก่อนหน้านี้ ก่อนปี ๒๔๗๕ ทาง
รัฐศาสตร์ก็สนใจน้อย มาสนใจตั้งแต่ปี ๒๔๗๕ เรื่อยมา เพราะฉะนั้น
ถ้าจะพูดถึงงานศึกษาทั้งหมด เกือบจะพูดได้ว่าข้อมูลที่เหลือที่ยังไม่ได้
พบเหลือน้อยเต็มที สำานวนภาษาอังกฤษก็คือ การศึกษาเกี่ยวกับ ๒๔๗๕
จนถึง ๒๕๐๐ เกือบสามารถพูดภาษาอังกฤษได้ว่า no stone left
unturned หมายความว่า ค้นคว้ากันอย่างละเอียด
แน่นอนอย่างที่ท่านอาจารย์ผู้ดำาเนินการอภิปรายว่ามีการ
บิดเบือน มีการใส่ร้าย อันนั้นก็เป็นอีกประเด็นหนึ่ง แต่ข้อมูลที่จะพูดถึง
มันค่อนข้างมาก อาจจะมีบางท่านสงสัยว่า ท่านปรีดีตายไปแล้ว เขาพูด
กันเยอะ ซำ้าๆ ยังจะมีอะไรให้พูดอีกหรือ ผมคิดว่านี่คือประเด็นหลัก
เรายังไม่เคยได้ยินว่ามีใครโจมตีพระยาพหลพลพยุหเสนา
(พจน์ พหลโยธิน) พระยาทรงสุรเดช (เทพ พันธุมเสน) พระยาฤทธิ-
อัคเนย์ (สละ เอมะศิริ) พระประศาสน์พิทยายุทธ (วัน ชูถิ่น) หรือคน
อื่นๆ มากเท่ากับปรีดี พนมยงค์ มีคนโจมตีจอมพล ป. พิบูลสงครามอยู่
บ้าง แต่อยู่ในวงวิชาการประวัติศาสตร์มากกว่า ไม่มีคนไหนที่ถูกโจมตี
เท่ากับปรีดี พนมยงค์ และที่โจมตีก็ไม่ใช่โจมตีเพียงเล็กๆ น้อยๆ โจมตี
ตั้งแต่ ๒๔๗๖ เรื่อยมาจนกระทั่งปี ๒๕๖๐ โจมตีอย่างต่อเนื่อง กล่าวคือ
ท่านอาจารย์ปรีดีถูกโจมตีมากกว่าใครในคณะราษฎร
และข้อประเด็นที่ยกมาโจมตีนั้นก็ต่างๆ กัน ซึ่งเดี๋ยวจะขยาย
ความไปตามบริบทของการเมืองไทย (๑)เกี่ยวกับตัวท่านอาจารย์ปรีดี
พนมยงค์ (๒) บอกเกี่ยวกับคนที่โจมตีท่านอาจารย์ เพราะฉะนั้นการที่
ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๑ 145
