Page 172 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2562"
P. 172
ไม่เป็นประชาธิปไตยในสังคม ดังนั้น ผมจบเรื่องความเหลื่อมล้ำา
ไว้แค่นี้ ผมคิดว่าความเหลื่อมล้ำากับประชาธิปไตยไปด้วยกัน
เสถียร: เวลามีคนคิดอย่างนี้ อีกด้านหนึ่งบอกว่าประชาชนจะทำาได้เหรอ
เขาคิดเองได้เหรอ การศึกษาน้อย อย่างนี้ทำาอย่างไร
ธนาธร: ผมอยากจะพูดเรื่องการศึกษาอยู่นิดหนึ่ง แต่ไม่เป็นไร เอาเรื่อง
ความเหลื่อมล้ำาก่อน ผมต้องเรียนก่อนว่า คอขวดในการพัฒนา
ประเทศทั้งหมดอยู่ที่อำานาจรัฐรวมศูนย์ ทำาไม? ไม่ว่าคุณจะ
ตัดสินใจเรื่องอะไร ไม่ว่าคุณอยากจะทำารถรางในท้องถิ่น ถ้าคุณ
อยากจะพัฒนาศูนย์ท่องเที่ยวในท้องถิ่น ถ้าคุณอยากจะจัดการ
ทรัพยากร ทำาเขื่อนกั้นน้ำา ทำาอะไรในท้องถิ่นทั้งหมด คนที่ตัดสินใจ
คือส่วนกลาง ความคิดสร้างสรรค์ของท้องถิ่นไม่เคยได้รับอนุญาต
ให้เกิดขึ้น โครงสร้างรัฐแบบนี้กดทับความคิดสร้างสรรค์ของ
ประเทศไทยทั้งหมดเลย มันต้องผ่านส่วนกลางทั้งหมด
ลองจินตนาการดู ถ้าเราเปิดโอกาสให้ทุกคนที่มีความ
คิดสร้างสรรค์ ได้เอาทรัพยากรของประเทศไทยไปใช้ด้วยตัวเอง
พลังในการพัฒนาเศรษฐกิจ พลังในการผลิตไทย จะถูกปลดปล่อย
ออกมาเท่าไร อย่างที่ผมเรียนไปเมื่อสักครู่ ไม่ใช่บุญกรรม แต่
เป็นเรื่องการเข้าไม่ถึงทรัพยากรทางเศรษฐกิจที่อำานาจถูกรวม
ศูนย์มา ผมปฏิเสธที่จะเชื่อว่าคนต่างจังหวัดโง่ ปฏิเสธที่จะเชื่อ
ว่าคนชนบทไม่มีศักยภาพในการพัฒนา เมื่อผมเดินทางไปใน
แต่ละพื้นที่ ผมเห็นแต่ความคิดสร้างสรรค์ ศักยภาพของคนทุกคน
นั่นคือสิ่งที่ผมเห็น ดังนั้น ไม่ใช่เรื่องคนเหล่านี้ไม่มีประสิทธิภาพ
เป็นเรื่องคนเหล่านี้ไม่มีอำานาจในการกำาหนดอนาคตของตัวเอง
170 ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๒
