Page 170 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2562"
P. 170
ยากรที่อยู่ในท้องถิ่นของตัวเอง ไม่เคยไปถึงประชาชนในท้องถิ่น
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหมอกควันในเชียงใหม่ ประมงในภาคใต้ ปัญหา
เดียวกันหมด อำานาจในการจัดสรรทรัพยากรถูกดึงมาอยู่ที่รัฐ
ส่วนกลาง
ดังนั้น เป็นเรื่องที่ดีที่ทุกคนพูดถึง เรื่องการกระจาย
อำานาจ ผมเห็นด้วยอย่างเต็มที่เลย ปัญหาคือเราต้องเข้าใจนะ
ครับว่า โครงสร้างที่ค้ำายันกลุ่มอภิสิทธิ์ชน และกองทัพที่ทำาให้
สังคมไทยไม่เป็นประชาธิปไตยอยู่ทุกวันนี้ มีอะไรบ้าง และราชการ
รัฐรวมศูนย์อำานาจ เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ เป็นส่วนหนึ่งที่ทำาให้
เกิดความเหลื่อมล้ำา ความเหลื่อมล้ำาไม่ใช่เรื่องของโชคชะตา แต่
เป็นเพราะคนที่อยู่กับพื้นที่ คนที่อยู่ในพื้นที่ถูกดึงทรัพยากรออก
มา โดยที่ตัวเองไม่มีส่วนได้ ส่วนเสียในทรัพยากรนั้นๆ คนที่อยู่
กับลุ่มน้ำา อยู่ๆ วันดีคืนดี โดนเอาเขื่อนมาใส่ให้ วิถีชีวิตการทำากิน
ของตัวเองหายไป และไม่ได้ค่าชดเชย ไม่ได้อะไรจากรัฐเลย ซึ่ง
การมีเขื่อนก็คือการผลิตไฟฟ้าไว้ใช้รองรับการเจริญเติบโตของ
เมือง ดังนั้น เราพูดว่าถ้าคุณอยากจะทำาเขื่อนก็ได้ แต่ใครที่สูญ
เสียวิถีชีวิตไปกับการจัดสรรทรัพยากรในพื้นที่ ต้องได้รับการ
ตอบแทน เรื่องพวกนี้ คนที่อยู่ในพื้นที่จำาเป็นจะต้องได้อำานาจ
ในการตัดสินการใช้ทรัพยากรของตัวเอง
ดังนั้น กลับมาพูดถึงต้นตอของปัญหาว่าทำาให้เกิดความ
เหลื่อมล้ำาที่เราพูดมาทั้งหมด มันจัดการไม่ได้เลย ถ้าเราไม่พูด
ถึงความเป็นประชาธิปไตยในประเทศไทย มันจัดการยังไงก็ไม่
สำาเร็จ เพราะมันเป็นเรื่องเดียวกัน เรื่องประชาธิปไตยกับเรื่อง
ความเหลื่อมล้ำา กับเรื่องการพัฒนาเศรษฐกิจ จะทำาให้เศรษฐกิจ
ก้าวหน้า เป็นเรื่องเดียวกัน
168 ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๒
