Page 112 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2561"
P. 112
ท่านผูกพันกับประเทศนี้ คิดเรื่องนี้ทีไรนำ้าตาผมจะเอ่อออกมาทุกที เห็น
ใบหน้าที่นิ่งแบบเศร้าๆ ของท่านขึ้นมาเลย
ทานเคยบนอะไรเรื่องความผิดหวังหรือโกรธแคนอะไรที่เมืองไทยใหฟ ัง
ไหม
ท่านเป็นคนมองโลกในแง่ดี จะไม่พูดว่าร้ายใคร เวลาพูดถึง
จอมพล ป. ท่านก็จะพูดแบบกันเองและเอ็นดูว่า “ไอ้จอมพลถูกลูกน้อง
ตุ๋นจนเปอยเลย” ใครตุ๋นท่านจอมพลอย่างไรไปค้นคว้ากันเองต่อนะครับ
หรืออย่างคุณประยูร ภมรมนตรีที่เขียนหนังสือ ชีวิต ๕ แผ่นดินของ
ข้าพเจ้า ซึ่งมีข้อความที่คลาดเคลื่อนไป ท่านก็จะพูดด้วยความเห็นใจว่า
“อย่าไปว่าเขาเลย เขาต้องหาเงิน” คือพูดถึงด้วยความเมตตาว่าอย่าไป
โกรธเขา คิดว่าเขาต้องทำามาหากินเลี้ยงครอบครัวที่ใหญ่โต
ในบางกรณีที่มีความสำาคัญ ท่านก็ต้องฟ้องเมื่อมีการบิดเบือน
เพื่อให้ความจริงปรากฏว่าประวัติศาสตร์ที่จริงนั้นเป็นอย่างไร เช่นกรณี
ศาสตราจารย์รอง ศยามานนท์ ท่านเห็นว่านักวิชาการต้องสืบเสาะ
หาความจริง ไม่ใช่เขียนประวัติศาสตร์ที่บิดเบือน เพราะจะมีผู้อ้างอิงและ
หนังสือของศาสตราจารย์รองได้รับรางวัลจากกระทรวงศึกษาธิการ จึง
จำาเป็นต้องฟ้องร้องให้ยกเลิกรางวัลด้วย พวกนี้ผมมีส่วนได้ช่วยอยู่บ้าง
เวลาท่านใช้ให้ไปค้นเอกสารเก่าๆ มายืนยันข้อเท็จจริง เพราะผมไปค้น
อยู่บ่อยๆ เพื่อทำาวิทยานิพนธ์อยู่แล้ว แถมสนุกที่ได้อ่านวิธีที่ท่านอ้างอิง
และเขียนคำาฟ้อง
ผมรู้สึกว่า ท่านดีเกินไปสำาหรับสังคมที่ไม่ค่อยดีไม่ค่อยสมบูรณ์
ขาดความกตัญญูรู้คุณความดีเช่นสยาม ท่านเชื่อในความดีของมนุษย์อื่น
มากไป ผมก็พยายามเลียนตามท่าน คือมองส่วนดีของผู้อื่นมากกว่าส่วน
เลว ซึ่งตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคือธรรมะแท้ๆ ตอนเด็กผมไม่เข้าใจหรอกเวลา
112 ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๑
