Page 114 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2561"

วิทยานิพนธ์เพื่อให้ได้ปริญญาเอก เพียงเพื่อประกาศให้โลกรู้หรือว่าเรารู้
มันจะมีประโยชน์อะไร เป็นการทำาเพื่อให้ได้ชื่อว่าจบปริญญาเอกเท่านั้น

อ่านมาแล้วก็คือความรู้อยู่กับตัวแล้ว เลยถามท่านว่า ทำาไมท่านถึงคิดว่า
ต้องเขียนวิทยานิพนธ์เพื่อให้ได้ปริญญาเอก ท่านตอบช้าๆ ตามแบบของ
ท่านว่า “หลานเป็นคนที่มีสัมมาทิฏฐิ มีสติปัญญา มีเวลา มีทุนเรียนแล้ว
ต้องท�าให้ส�าเร็จเพื่อน�าไปรับใช้คนที่ไม่มีโอกาสอย่างหลาน และเป็นที่พึ่ง
ทางปัญญาให้เขา” คือเมื่อมีโอกาสที่ได้เรียน ก็จำาเป็นต้องทำาให้ได้ เพื่อว่า

จะได้ใช้สิ่งที่เราได้เรียนเป็นที่พึ่งทางปัญญาแก่ผู้ที่ไม่มีโอกาสได้มาศึกษา
อย่างเรา ฟังแล้วผมจึงรู้สึกว่า ผมต้องทำาให้ได้ ไม่ใช่ทำาเพื่อตัวเราเอง แต่
ต้องทำาเพื่อคนอื่นด้วย เมื่อช่วยใครได้แล้วก็ต้องช่วย ไม่ใช่ทำาไปเพื่อนำา
ไปข่มคนอื่นเขา แต่อาจต้องช่วยคนที่ถูกข่ม นี่เป็นเรื่องที่ผมประทับใจ
มาก รู้สึกว่ามันทำาให้เกิดแสงสว่าง ทำาให้ผมเกิดความมุ่งมั่นความเพียร

พยายามจริงๆ
ตอนผมเขียนเสร็จแล้ว หนึ่งในคณะอาจารย์ที่ตรวจไม่ยอมให้
ผ่านเพราะไม่เห็นด้วยในบางประเด็น ให้กลับมาแก้ใหม่โดยให้เวลาอีก ๖
เดือน ท่านซึ่งเป็นคนมองโลกในแง่ดี ให้ข้อคิดผมว่า “ดีนะ ครูเอาใจใส่
อ่านละเอียด ถ้าผ่านได้ ก็น่าภูมิใจ” ผมก็มีแรงทำาต่อ ค้นข้อมูลเพิ่มเติม

ตอบโต้คำาวิพากษ์ของอาจารย์จนได้ และได้อุทิศวิทยานิพนธ์ให้แก่เจ้าของ
ทุน คือประชาชนคนไทยที่เสียภาษี รวมถึงผู้ที่ไม่อยู่ในฐานะที่จะเสียภาษี
ด้วย

มีคุยกันเรื่อง “พระเจาชางเผือก” บางไหม
ไม่ได้คุยโดยตรง แต่ก็มีบ้างเป็นครั้งคราว ถ้าจะให้ปะติดปะ
ต่อเองก็สรุปได้ว่า อาจารย์ปรีดีเป็นคนสนใจเรื่องวิทยาการ เรื่องอะไร
ใหม่ๆ เป็นคนมีจินตนาการและเชิดชูสันติภาพ ท่านเขียน พระเจ้าช้าง

114 ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๑