Page 165 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2562"
P. 165
กลับมาให้ความสนใจเรื่องการแก้ไขปัญหาความเหลื่อมล้ำาทาง
การศึกษา ลองไปดูสถิติ จำานวนโรงเรียนที่มีนักเรียนในแต่ละ
ชั้นเรียนน้อยกว่า ๒๐ คน มีถึง ๑๕,๐๐๐ โรงเรียน ปัญหาที่ตาม
มาคืออะไรคะ เราอยู่ในระบบการศึกษาที่รวมศูนย์ ครู ๑ คน ต่อ
นักเรียน ๒๐ คน ถ้าใน ๑ ชั้นมีนักเรียนไม่ถึง ๒๐ คน จะได้ครู
ป.๑ ไหม ได้ครู ป.๒ ไหม มันก็ไม่ได้ สุดท้าย ครู ๑ คน ดูแล ป.๑
ป.๒ ป.๓ แม้กระทั่งในกรุงเทพฯ บางโรงเรียนมีสระว่ายน้ำา แต่
ไม่มีครูพละ เรามีครูสอนคณิตศาสตร์เก่ง แต่ไม่มีครูพละ เอาครู
คณิตไปสอนพละ เก่ง ทำาให้โรงเรียนได้แชมป์ เรามีครูที่มีศักยภาพ
มีใจที่จะพัฒนาเด็ก แต่เขาไม่มีโอกาส
ฉะนั้นถ้าถามว่า เราจะแก้ปัญหาความเหลื่อมล้ำาทางการ
ศึกษาอย่างไร คือเราต้องกระจายอำานาจ ให้โรงเรียนในแต่ละ
พื้นที่มีอำานาจในการออกแบบหลักสูตร คัดสรร ผอ.คุณภาพที่มี
ใจ คัดสรรบุคลากรที่รักเด็ก พัฒนาการศึกษา ไม่ใช่เด็กไปโรงเรียน
แล้วไปอัด ถือกระเป๋าไป สอนเขาแต่ท่องจำา ยุคจากนี้ไป ต้อง
สอนเขาให้มีทักษะในการใช้ชีวิต และเรื่องการศึกษา โรงเรียน
อย่างเดียวไม่พอ ทุกคนในส่วนของสังคม ในจังหวัด ต้องเป็น
เจ้าของด้วย โรงเรียนไม่ใช่อยู่ใต้อำานาจของกระทรวงศึกษาธิการ
วันนี้เราต้องทำาให้ทุกคนมีส่วนร่วมในความเป็นเจ้าของโรงเรียน
ไม่ว่าจะเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ภาคเอกชนต้องให้การ
สนับสนุน อยากจะพัฒนาอาชีวะ ให้เด็กอาชีวะเก่ง อยากให้มี
ทักษะเรื่องการหล่อโลหะ แต่อาชีวะจะเอาเงินจากไหน เอกชน
ต้องการคน โรงเรียนมีสถานที่ผลิตเด็ก แต่ไม่มีอุปกรณ์ เอกชน
ต้องไปร่วมกับโรงเรียน เพราะฉะนั้น ในการลดความเหลื่อมล้ำา
ทางเศรษฐกิจ ต้องดูแลคนจน ดูแลเกษตรกร แก้ปัญหาความ
อภิวัฒน์สยาม ๒๕๖๒: 163
ความหวังและอนาคตประเทศไทย
