Page 166 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2562"
P. 166
เหลื่อมล้ำาทางการศึกษา จะเชื่อมั่นว่าทางออกที่ดีที่สุดเรื่องของ
การศึกษาเนี่ย คือ การกระจายอำานาจทางการศึกษาให้ทุกคนมี
ส่วนร่วม
ขัตติยา: ใครๆ น่าจะเคยได้ยินคำาว่า ความยุติธรรมที่ล่าช้าคือความไม่
ยุติธรรม อย่างเช่น การพัฒนาที่ล้าช้า คือความไม่ยุติธรรมอย่าง
หนึ่ง เดียร์กำาลังมองว่าถ้าเกิดการพัฒนาประเทศ เข้าสู่รากหญ้า
โดยเฉพาะโครงสร้างพื้นฐาน ไม่ว่าจะเป็นการคมนาคมขนส่ง
ถ้าเกิดส่วนนี้เข้าไป ลึกถึงแต่ละพื้นที่ แต่ละจังหวัด แต่ละชุมชน
ทำาให้เศรษฐกิจของประเทศ ของจังหวัดนั้นเติบโตขึ้น แน่นอนว่า
ทุกอย่างสร้างรายได้ออกมา ทำาให้เกิดการหมุนเวียนทางเศรษฐกิจ
ฉะนั้นไม่ว่าจะอยู่ในเมืองหลวง หรืออยู่ในท้องถิ่นไหน ถ้าเกิด
การคมนาคม โครงสร้างพื้นฐานเข้าถึง ความเติบโตทางเศรษฐกิจ
จะตามมา สองคือ ทำาไมเราคิดว่า ทำาไมวัยรุ่นต่างจังหวัดถึง
ด้อยกว่าวัยรุ่นในเมือง ตรงนี้ที่เรารู้สึกว่าถ้าเกิดเรามีโครงสร้าง
พื้นฐานไปในท้องถิ่นนั้นๆ ทำาให้คนที่อยู่ในจังหวัดนั้นๆ หรือวัย
รุ่นที่อยู่จังหวัดนั้นรู้สึกว่า จังหวัดเราก็มี อำาเภอเราก็มี ตำาบลเรา
ก็มีเหมือนกรุงเทพฯ เลย ฉะนั้นเรื่องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ เขา
จะรู้สึกว่ามีความเท่าเทียมกับคนที่อยู่กรุงเทพฯ ความเหลื่อมล้ำา
ตรงนี้มันจะลดลงไป ซึ่งหากว่าการเข้าไปแก้ไขปัญหาตรงนี้ การ
ที่จะรู้ว่าความเหลื่อมล้ำาในท้องที่ไหน เป็นอย่างไร เพื่อที่จะสะท้อน
ออกมาเป็นปัญหา และก็ทำาออกมาเป็นนโยบายต่อไป แน่นอน
ค่ะ ต้องเป็นรัฐบาลที่มาจากประชาชน ให้คนในท้องถิ่นนั้นๆ เลือก
ว่าเขาจะรู้จักและรู้ใจประชาชนในท้องที่นั้นดีที่สุด ว่าเขาต้องการ
อะไร ตรงนี้แหละค่ะจะทำาให้คุณภาพชีวิตดีขึ้น
164 ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๒
