Page 188 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2562"
P. 188
วิทยาลัย ถ้าเดียร์คิดได้ว่าจะทำาอย่างไรให้เราปรับปรุงตรงนี้ได้
เดียร์มองว่าทำาไมเราไม่ยกระดับวิทยาลัยอาชีวะให้เป็นมหา-
วิทยาลัย แทนที่เขาจะได้ประกาศนียบัตร ทำาไมไม่ทำาให้เขาได้
ปริญญาตรี พอเขารู้สึกว่า มีความเท่าเทียม มีศักดิ์ศรีความเป็น
มนุษย์เท่ากับคนอื่นๆ แล้ว มันอาจจะแก้ไขปัญหาของเด็กอาชีวะ
ที่เกิดขึ้นตอนนี้ได้
ธนาธร: ผมเห็นด้วยหมดเลยกับทุกท่านที่พูดถึงเรื่องการกระจายอำานาจ
คือยกตัวอย่างเช่นเรื่องกระจายอำานาจกับการศึกษา ถ้ากลับไป
ดูท้องถิ่น คุณจะเห็นได้เลยว่าท้องถิ่นไม่ได้รับโรงเรียนกลับมา
เดี๋ยวนี้น้อยมากที่ได้โรงเรียน ระดับที่สูงกว่าโรงเรียนมัธยมไม่
ต้องพูดถึง ท้องถิ่นส่วนใหญ่ที่ได้เข้ามาก็คือสถานดูแลเด็กก่อน
ปฐมวัย ไกลกว่านั้นไม่เคยได้ ท้องถิ่นไม่เคยได้ไปบริหารจัดการ
โรงเรียนเอง ผมพูดอีกครั้ง ถ้าข้าราชการทำาไม่ดี ไม่ถูกลงโทษ นั่ง
ทำางานเฉยๆ ไม่ถูกลงโทษ ไม่ทำางาน ไม่ถูกลงโทษ ไม่ใช่ความ
ผิด แต่ถ้าโรงเรียนอยู่กับท้องถิ่นเมื่อไร คุณบริหารไม่ดี คุณถูก
ลงโทษโดยประชาชน ด้วยการเลือกตั้งครั้งต่อไปทันที ผมย้ำาอีก
ครั้ง มันต้องดีกว่าแน่นอน เพราะอะไร เพราะลูกหลานของ อบต.
อบจ. ท้องถิ่น เข้าโรงเรียนนี้ ถ้าคุณเอาอำานาจการจัดการไปอยู่
ที่ท้องถิ่น มันชัดมากว่าคนท้องถิ่นต้องไปเรียนโรงเรียนท้องถิ่น
อยากให้ลูกหลานตัวเองจบออกมาแล้วแข่งขันได้ เติบโตในอาชีพ
การงานได้ ดังนั้น มีแรงจูงใจมหาศาลที่จะต้องทำาให้โรงเรียนใน
ท้องถิ่นดีขึ้น อันนี้คิดง่ายๆ ในเรื่องของแรงจูงใจ
ผมไม่มีปัญหาอะไรในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นหลักสูตรอาชีวะ
อะไรอย่างนี้ สิ่งที่ต้องชัดเจนคือหลักสูตร เวลาเราบอกว่าปฏิรูป
186 ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๒
