Page 184 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2562"
P. 184
การออกแบบหลักสูตรมันยากและต้องใช้ความเข้าใจ ใช้ประสบ-
การณ์มาก ฉะนั้นต้องเอาครู ผู้ประกอบการมาร่วมออกแบบ
หลักสูตรด้วยกัน อันนี้ก็เป็นส่วนหนึ่ง ผู้ปกครอง ที่ผ่านมาเรา
ชอบคาดหวังว่าครูต้องสอนอย่างนั้นอย่างนี้ เด็กต้องตั้งใจเรียน
แต่เราไม่เคยมอบการบ้านให้กับผู้ปกครอง การศึกษายุคใหม่
ต้องเอาผู้ปกครองเข้ามามีส่วนร่วม
ขอยกตัวอย่างเป็นโครงการการศึกษาที่พรรคประชาธิ-
ปัตย์ทำาสำาเร็จ ก่อนที่เราจะมาพูดว่าจะทำาอะไร เราไป test เรา
มีโรงเรียนที่จังหวัดพิษณุโลก เราตั้งโครงการที่ใช้ชื่อว่า English
For All เป็นโครงการที่ให้ผู้ปกครอง ครู และท้องถิ่น ภาคเอกชน
เข้ามามีส่วนร่วม ตั้งเป้าหมายให้เด็กโรงเรียนของรัฐมีความสามารถ
ในการพูดภาษาอังกฤษให้เก่ง เราลงทุนที่จะจ้างครูต่างประเทศ
ใช้เงินไม่เยอะหรอกค่ะ และก็พัฒนาเด็กเล็กๆ จนวันนี้เราทำามา
๔-๕ ปีแล้ว เด็กที่เรียนในโรงเรียน English for All ของพรรค
ประชาธิปัตย์ ได้คะแนน O-Net วิชาภาษาอังกฤษสูงที่สุดใน
จังหวัด เราออกแบบมาแล้ว เราเชื่อว่าระบบ Partnership การ
ให้ผู้ปกครอง ท้องถิ่น เข้ามามีส่วนร่วม สามารถยกระดับการ
ศึกษาในโรงเรียน แม้ว่าเราจะคิดว่าเขาขาดแคลนซึ่งงบประมาณ
แต่เราทำาได้จริง ฉะนั้น โดยหลักก็คือคำาว่า Partnership กับ
ทักษะ
ทีนี้ขยับขึ้นมาในระดับอาชีวะ เราชอบพูดแต่ว่าเรียน
ระดับมัธยมฯ แล้วไปมหาวิทยาลัย จริงๆ แล้ว ประเทศไทย ตลาด
แรงงานที่ต้องการมากที่สุดคือเด็กอาชีวะ ๕๐-๖๐% เราต้องการ
คนที่มีความรู้ในอาชีวะ สายช่าง แต่ปัญหาคือเด็กจบ ม.๓ แล้ว
ไม่ไป เราจะทำายังไงให้เขามีทัศนคติที่อยากจะไปเรียนต่อในสาย
182 ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๒
