Page 39 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2562"
P. 39
ช่วงเวลาไหนที่วิกฤตที่สุดในชีวิตของคุณพ่อ และรู้สึกอย่างไรต่อ
สภาพการณ์นั้น เพราะตอนนั้นพี่ยังอายุน้อย
ในตอนนั้นพี่อายุ ๖ ขวบ รู้สึกว่าเหตุการณ์สมัยเด็กๆ ที่พี่สามารถ
จำาอยู่ในสมองได้ตลอดเวลา คือเหตุการณ์ในวันที่ ๘ พฤศจิกายน ๒๔๙๐
พวกทหารเขามาบุกที่ทำาเนียบท่าช้าง ไม่เข้าใจว่าทำาไมเขาถึงได้มาทำากับ
ครอบครัวเราอย่างนี้ ตอนนั้นแม่ตะโกนบอกว่า “อย่ายิง ที่นี่มีแต่ผู้หญิง
และเด็กๆ” เท่านั้น เพราะตอนนั้น คุณพ่อหลบออกไปแล้วทางท่าเรือ
ตัวเองรู้สึกว่า ทำาไมแม้จะมีแต่ผู้หญิงและเด็ก แต่รถถังก็ยังยิงเข้ามาได้
พวกทหารที่บุกเข้ามาเพื่อจะมาจับตัวท่าน ไม่ได้เข้าใจว่าครอบครัวจะทำา
ด้วยหรือเปล่า
อีกเรื่องเกี่ยวข้องกับกรณีสวรรคต จำาได้ว่า เมื่อเด็กๆ อยู่ที่โรง-
เรียนดรุโณทยาน และที่โรงเรียนนั้นก็มีรูปของคุณพ่อติดอยู่ มีอยู่วันหนึ่ง
ไม่ทราบใครไปเขียนใต้รูปว่า “ปรีดีฆ่า ร.๘” ตอนนั้นพี่สัก ๗-๘ ขวบ ร้องไห้
อย่างมากเลย ถึงแม้ไม่รู้ว่าเหตุการณ์เป็นอย่างไร แต่รู้สึกว่าทำาไมมากล่าว
ร้ายคุณพ่อขนาดนี้ ใครก็ตามต้องมีเจตนาร้าย ตัวเองเสียใจ แต่ก็ไม่เข้าใจ
อะไรมากไปกว่านี้ พี่เชื่อความบริสุทธิ์ของคุณพ่อ
ในช่วงที่จำาความได้และได้เห็นเหตุการณ์นั้น หลังจากนั้นแล้ว ความ
คิดหรืออะไรต่างๆ เปลี่ยนไปอย่างไร
เด็กๆ ก็รู้สึกว่า คนแวดล้อมมองเราไม่เหมือนกับแต่ก่อนนี้ โดย
เฉพาะมองว่าเราเป็นลูกของคนที่ถูกกล่าวหาว่าทำาอะไรมิดีมิร้ายต่อ
สถาบันสูงสุดในขณะนั้น ถึงแม้เป็นเด็กไม่รู้เรื่องว่านี่คือเหตุการณ์ทาง
คิดถึงอาจารย์ปรีดี 37
