Page 101 - ปรีดีบรรณานุสรณ์ 2563

รถเมล์ไปตลาดนัดที่ใกล้ ๆ บ้าน เผื่อว่า จะมีสินค้าอะไรแปลก ๆ บ้าง
แต่เมื่อปรากฏว่า ไม่มีอะไรที่เราต้องการ ก็เลยกลับบ้าน เพราะ

กลางวันนั้น คุณพูนศุขได้เชิญเพื่อนคนหนึ่งชื่อคุณโรส ให้มารับประทาน
อาหารไทยด้วย มาถึงบ้านประมาณ ๑๐.๔๐ น. เห็นท่านนั่งอยู่ที่โต๊ะ
ทำางานในห้องสมุด ประตูเปิดอยู่ ท่านนั่งหันหน้าทางประตู คุณพูนศุข
ตรงไปหาท่าน ส่วนดิฉันเข้าห้องนำ้าซึ่งอยู่ห่างจากประตูนั้นเพียง

๑-๒ เมตร ดิฉันได้ยินเสียงคุณพูนศุขพูดกับท่าน ๓-๔ ประโยค แล้วก็
ร้องเสียงดังว่า “เธอคะ เธอเป็นอะไร? ใครอยู่บ้าง เร็ว เธอเป็นอะไร
๖
ไม่รู้” ขณะนั้นคุณอนวัช ศกุนตาภัย ยืนอยู่หน้าห้องนำ้าก็วิ่งเข้าไปเป็น
คนแรก ดิฉันรีบออกจากห้องนำ้าตามเข้าไปเป็นคนที่ ๒ แล้วก็มี
คนอื่น ๆ ในบ้านตามเข้ามาติด ๆ กัน เห็นท่านนั่งคอพับก้มมาทาง
ข้างหน้า เราช่วยกันยกตัวท่านจากเก้าอี้ซึ่งก็ทำาได้อย่างทุลักทุเลมาก
เพราะห้องนั้นเล็ก เก้าอี้ที่ท่านนั่งอยู่ติดกับฝาห้องพอดี และข้างหน้า

ตัวท่านก็เป็นโต๊ะทำางานซึ่งบังตัวท่านไว้ อย่างไรก็ตาม เราดึงตัวท่าน
ออกมาได้ในทันที ปลดกางเกงของท่าน และคุณพูนศุขเอายาฉุกเฉิน
ประจำาตัวท่านเหน็บที่ทวาร (ตอนนั้นยาแก้โรคต่าง ๆ ของฝรั่งเศสเป็น

ยาเหน็บ) เกือบในนาทีนั้นเอง คุณโรสก็โผล่เข้ามา คุณโรสเป็น
นางพยาบาล และคุณอนวัช ศกุนตาภัย ก็เรียนแพทย์ปีที่ ๔ แล้ว
เราช่วยกันอุ้มท่านไปที่เตียงนอนของท่านเพื่อทำาการปฐมพยาบาล
(ห้องนอนของท่านอยู่ติดกับห้องทำางานนั่นเอง) ก็พอดีรถพยาบาล

คันแรกมาถึง เจ้าหน้าที่เข้ามาช่วยปฐมพยาบาลด้วย ๒-๓ คน คนที่
บ้านโทรศัพท์ไปบอกเขา และเขาก็มาถึงได้เร็วอย่างไม่น่าเชื่อ แล้วอีก

๖ บุตรของ พงศ์เพ็ญกับประพาพิมพ์ ศกุนตาภัย ซึ่งประพาพิมพ์เป็นธิดาของอัมพา
น้องสาวท่านผู้หญิงพูนศุข.

๑๐๐ ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๓