Page 78 - ปรีดีบรรณานุสรณ์ 2563
P. 78
เดินเลาะไปตามริมห้องโถง ดิฉันคิดว่า ดิฉันเห็นไม่ผิด เขาคือนักเรียน
อังกฤษคนหนึ่ง เขาจะต้องกระโดดร่มลงมาแน่ ๆ ดิฉันใจเต้น คืนนั้น
กว่าจะหลับได้ใหม่ก็กินเวลานาน และเชื่อแน่ว่า ท่านปรีดีคงมีเรื่องทำา
เรื่องคิดเช่นนี้ทุกคืน สงสัยว่า สุขภาพของท่านจะทนต่อไปได้นานสัก
เท่าใด
คืนหนึ่งยังหัวคำ่าอยู่ ท่านมาเคาะประตูเรียกดิฉัน บอกว่า
เช้าวันรุ่งขึ้นให้เตรียมตัวตื่นเช้าเป็นพิเศษ (ดิฉันชอบตื่นสาย) เพราะ
ท่านมีธุระจะใช้ไปบอกคุณเตียง ศิริขันธ์ ให้แก้ข้อความที่จะเคาะวิทยุ
ติดต่อกับสัมพันธมิตร ตอนนั้นคุณเตียงและพรรคพวกมาพำานักอยู่
ที่ ร.ร. ดิฉัน (ร.ร. ปิด) คำาที่ให้แก้มีเพียงแค่ ๒ คำา แต่ท่านว่า สำาคัญ
มาก ท่านกลัวดิฉันจะตื่นไม่ทัน ถึงเวลานั้นมาเคาะปลุกอีก แต่ดิฉัน
ตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้ว รีบแต่งตัวออกไปขึ้นรถรางหน้าบ้าน (ท่าช้าง
วังหน้า) รถรางยังไม่ได้จัดแยกสายเลย ยังพ่วงกันมาเป็นขบวนยาว
ยังมืดมาก ต้องเปิดไฟด้วย ดิฉันบอกคนขับว่า จะไปสี่แยกปทุมวัน
เขาก็ให้ขึ้นไปไม่ต้องเสียเงิน นั่งฟรี ๆ เพราะคนเก็บเงินยังไม่ขึ้นมา
รถแยกกันตรงนั้นบ้างตรงนี้บ้างดิฉันจำาไม่ได้ แต่ในที่สุดก็พาดิฉันไปถึง
สี่แยกสระปทุมตามต้องการ ยังไม่สว่าง คนเดินถนนก็ยังไม่มี แต่ตอนนั้น
โจรผู้ร้ายไม่ชุกชุมเหมือนตอนนี้ ดิฉันจึงเดินไปโรงเรียนโดยไม่นึกกลัว
เลย ไปบอกคุณเตียงให้แก้ข้อความได้ทันก่อนเขาส่งวิทยุ คุณเตียงพูด
เป็นนัย ๆ ว่า มีคนที่ดิฉันรู้จักมาจากทางไกล และขณะนี้อยู่ห่างจาก
ดิฉันไม่กี่เมตร ดิฉันรู้ทันทีว่า คงจะต้องเป็น น.ร. อังกฤษที่โดดร่มลงมา
ทำาการส่งวิทยุแน่ ๆ และคงอยู่อีกห้องหนึ่งติด ๆ กันนั้น แต่ดิฉันไม่
ซักถามต่อเลย ทั้ง ๆ ที่ในใจก็อยากรู้จะแย่อยู่แล้วว่าเป็นใคร แต่
ไม่อยากรับทราบความลับอันใด ลำาพังภาระที่ต้องเก็บความลับเรื่อง
จำากัดไม่ให้ญาติพี่น้อง และเพื่อน ๆ ของเขาทราบก็หนักมากอยู่แล้ว
ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๓ 77
