Page 65 - 78 ปี วันสันติภาพไทย "เมืองไทยสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง"

43
แพร่หลาย รัฐบาลจะผิดหวังก็เมื�อตอนส่งเจ้าหน้าที�ไปเฝ้าสมเด็จพระศรี-
สวรินทิรา พระบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ขอพระราชทานให้

ทรงสวมพระมาลา และจะขอพระราชทานฉายพระรูปออกไปเป็นตัวอย่าง
ก็ถูกกริ�วว่า “ทุกวันนี้ จนจะไม่เป็นตัวของตัวอยู่แล้ว นี่ยังจะมายุ่งกับหัว
กับหูอีก...ไม่ใส่ อยากจะให้ใส่ก็มาตัดเอาหัวไปตั้งแล้วใส่เอาเองก็แล้วกัน” 44
เมื�อชักชวนให้คนลุกข่�นใส่หมวก นุ่งกระโปรง ใส่รองเท้าแสดงความ
เจริญแล้ว รัฐบาลก็มาสั�งประชาชนให้เลิกประเพณีกินหมาก ซำ่�งถือเป็น
ประเพณีเสื�อมเกียรติอย่างร้ายแรงของประเทศ เพราะคนกินหมากเป็นคน
ป่าเถื�อนเหมือนเนื�อสัตว์สด ๆ ติดเลือดแดงที�ปาก ในการกินหมาก ผู้กินต้อง

เคี�ยวเอื�องเหมือนควาย ทำาให้ปากเหม็น ฟันเหยิน เสียระเบียบ หน้ากร้าน
แก่เกินอายุ เป็นโรครำามะนาด ปลายประสาท ลิ�นชา เป็นโรคเบื�ออาหาร
โรคท้องร่วง อาจเป็นมะเร็งได้ง่าย ธาตุไฟหย่อน และทำาให้สถานที�ต่าง ๆ
ของบ้านเมืองขาดความสวยงาม เพราะนักกินหมากชอบบ้วนเลอะเทอะ 45
ความเสื�อมเสียนานัปการทำาให้รัฐบาลจำาเป็นต้องใช้มาตรการ
เด็ดขาดกับคนกินหมากซำ่�งเป็นผู้ไม่มีวัฒนธรรม กระทรวงมหาดไทยออก

คำาสั�งห้ามประชาชนที�กินหมากเข้าไปติดต่อในสถานที�ราชการ และมีหนังสือ
ด่วนมากถ่งคณะกรรมการจังหวัดทุกจังหวัด ให้กวดขันเรื�องคนกินหมาก
ห้ามขายพลูในตลาด ห้ามปลูกต้นพลู ทำาสวนพลู ให้ตัดต้นหมากต้นพลู
ให้หมด ไม่ให้คนไทยต้องตกเป็นทาสของหมากพลู ผู้เฒ่า ผู้แก่ หนุ่ม ๆ
สาว ๆ ที�เคยมีความสุขอยู่กับการเจียนหมาก เจียนพลู จำาต้องเสียสละเพื�อ
ความศิวิไลซำ์ของชาติไทยอีกวาระหน่�ง

43
เพิ�งอ้าง.
44
อ้างถ่งใน สมภพ จันทรประภา, สมเด็จพระศรีสวรินทิราฯ (กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์อักษิร
สมัย, 2516), หน้า 371.
45
กรมโคสนาการ, “คำาแนะนำาของสภาวัธนธัมแห่งชาติ เรื�อง โทสของการกินหมาก,”
ประมวนวัธนธัมแห่งชาติ, 1 กุมภาพันธ์ 2486, หน้า 75-82.

64 เมืองไทยสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง