Page 155 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2561"
P. 155

ปัจจุบันอย่างเด่นชัดที่สุด นั่นคือการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับแรกของ
                ประเทศไทย ในขณะที่ขณะนั้นประเทศไทยยังไม่มีศัพท์คำาว่ารัฐธรรมนูญ

                ด้วยซำ้าไป เพราะรัฐธรรมนูญฉบับแรกซึ่งนายปรีดี พนมยงค์ร่างขึ้น ร่าง
                มาด้วยเจตนาที่ไม่ได้ให้เป็นฉบับชั่วคราว แต่ว่าในหลวงรัชกาลที่ ๗ ท่าน
                ทอดพระเนตรเห็นว่า เนื่องจากระยะเวลาในการจัดทำามันค่อนข้างสั้น
                ดังนั้นก็ให้ใช้เป็นการชั่วคราวไปก่อน ท่านจึงเติมชั่วคราวเข้าไปแล้วลง
                พระปรมาภิไธยประกาศใช้ในวันที่ ๒๗ มิถุนายน ๕

                        ชื่อของรัฐธรรมนูญฉบับแรกคือ  พระราชบัญญัติธรรมนูญ
                การปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว  พุทธศักราช  ๒๔๗๕  สิ่งที่สำาคัญ
                ยิ่งกว่าเนื้อหาข้างในคือคำาปรารภ เพราะคือจุดที่เป็นรอยต่อของระบอบ
                สมบูรณาญาสิทธิราชย์มาสู่ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์
                ทรงเป็นประมุข ผมขออนุญาตอ่านคำาปรารภให้ท่านทั้งหลายได้ฟัง “โดยที่

                คณะราษฎรได้ขอร้องให้อยู่ใต้ธรรมนูญการปกครองแผ่นดินเพื่อบ้านเมือง
                จะได้เจริญขึ้น และโดยที่ได้ทรงยอมรับตามค�าขอร้องของคณะราษฎร จึง
                ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยมาตราต่อไปนี้
                มาตรา ๑ อ�านาจสูงสุดของประเทศนั้นเป็นของราษฎรทั้งหลาย” แล้วทรง
                ลงพระบรมนามาภิไธย ประชาธิปก ปร ประกาศ ณ วันที่ ๒๗ มิถุนายน

                พุทธศักราช ๒๔๗๕
                        ท่านที่เคารพ ความหมายของคำาปรารภนี้คืออะไร นั่นคือการ
                เปลี่ยนแปลงให้สถาบันพระมหากษัตริย์นั้น กลายเป็นสถาบันที่อยู่ภายใต้
                รัฐธรรมนูญ สิ่งที่เป็นช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงสถาบันพระมหากษัตริย์

                ในประเทศยุโรปทั้งหลาย ตอนนั้นเริ่มมีการยกเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์
                ไปหลายๆ ประเทศ เราจะพบว่าประเทศซึ่งยังมีสถาบันพระมหากษัตริย์
                ๕  ดู ปรีดี พนมยงค์, “ข้อเสนอของนายปรีดี พนมยงค์ รัฐบุรุษอาวุโส ต่อ ฯพณฯ สัญญา
                ธรรมศักดิ์ นายกรัฐมนตรี เรื่อง วิธีส่งเสริมให้ราษฎรสนใจประชาธิปไตย,” ใน แนวความ
                คิดประชาธิปไตยของปรีดี พนมยงค์ (กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ, ๒๕๕๒), น. ๑๘๙ - ๑๙๐.




                                           ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๑    155
   150   151   152   153   154   155   156   157   158   159   160