Page 49 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2562"
P. 49
เท่าที่จำาได้ คือ “การทำางานหรือแรงงานเป็นบ่อเกิดของความไพบูลย์”
คือ ท่านพยายามเน้น จนกระทั่งแม้ในระยะหลัง ไม่ใช่เพียงแต่กับลูกเท่านั้น
ที่จะเป็นด้านนี้ แต่กับเด็กรุ่นใหม่หรือชนรุ่นใหม่ ท่านก็อยากให้สนใจเกี่ยว
กับการใช้แรงงาน ท่านพูดมาตลอดว่าเราอย่าไปดูถูกคนที่ใช้แรงงาน เขา
มีอะไรที่เราจะเรียนรู้จากเขาได้ ไม่ใช่ว่าเราเรียนหนังสือแล้ว เราจะมี
ความรู้เหนือไปกว่าเขาทั้งหมด
อาจารย์ปรีดีเป็นแบบอย่างของความเป็นพ่อที่ดี นอกจากความ
เป็นพ่อแล้ว ท่านยังเป็นครูที่ดีของลูก สิ่งหนึ่งที่ท่านพยายามให้คือ
ความรู้ ไม่เพียงเป็นแค่ความรู้ที่ประเทืองสติปัญญา แต่ยังพยายาม
จะให้ลูกมีความรู้สึก มีสำานึกที่จะรักชาติ รักราษฎร ซึ่งเป็นเรื่องหลัก
ในจดหมายทุกฉบับที่อ่านนี้ไม่ว่าอาจารย์ท่านจะเขียนถึงลูกหรือ
คนอื่นๆ ท่านมักจะพูดว่าไม่ใช่ความรู้ที่ลอยออกไปจากความรู้ที่
นำาไปใช้เพื่อประโยชน์สุขของประชาชน ของประเทศชาติ ตรงจุดนี้
ในฐานะลูก เคยรู้สึกไหมว่าบางครั้งคุณพ่อยัดเยียดอะไรให้ คือ
นอกจากความรู้แล้ว คุณพ่อยัดเยียดอะไรที่มากกว่านั้นหรือเปล่า
คือถ้าเป็นเด็กสมัยใหม่ ในรั้วมหาวิทยาลัย บางครั้งพอครูอาจารย์
สอน เราจะรู้สึกทันทีว่าท่านยัดเยียดความคิดบางอย่างให้แก่เรา
ซึ่งบางทีเราไม่เห็นด้วย
(ดุษฎี: บางครั้งรู้สึกว่าท่านเป็นครูมากกว่าพ่อ ลักษณะนี้มีมาก)
หลายหน บางเรื่องเราไม่เข้าใจ ไม่เห็นด้วย ก็มีหลายประเด็น
อย่างบรรยากาศในบ้าน ตอนนั้นเรายังเป็นเด็ก พออยู่ใกล้ก็รู้สึกว่า ท่าน
มีแต่เรื่องสั่งสอนเรื่องให้ความรู้จนไม่มีเวลาหายใจ คือที่บ้านนั้นแปลก
คนอื่นเข้ามาเขารู้สึกทันทีว่าแปลก ที่ว่าครอบครัวพี่แปลกคือ นานๆ จะ
นัดมานั่งคุยสักที ใครมีอะไรก็มาพูดกัน เราก็ยังไม่ค่อยเคยชินในระยะหนึ่ง
คิดถึงอาจารย์ปรีดี 47
