Page 214 - ฉบับ "ปรีดี บรรณานุสรณ์ 2561"
P. 214
ไม่ได้ (กระทรวงศึกษาธิการ, ๒๕๕๘) ในช่วงวัยมัธยม เด็กมัธยมจำานวน
ราว ๑ ใน ๓ ก็ยังไม่สามารถอ่านจับใจความได้ (PISA 2012, World
Ban 2015) เมื่อศึกษาจากผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติ
ขั้นพื้นฐาน (Ordinary National Educational Test หรือ O-NET) พบว่า
คะแนนเฉลี่ยของเด็กทั้งประเทศมีค่าเฉลี่ยตำ่ามากโดยเฉพาะวิชา
คณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษ นอกจากนี้ยังพบว่าโรงเรียนในกรุงเทพฯ
มีค่าเฉลี่ยของคะแนน O-Net มากกว่าโรงเรียนในต่างจังหวัดอย่างมีนัย
สำาคัญ คือโรงเรียนที่ได้คะแนนเฉลี่ยสูงสุด ๕๐ อันดับแรก เป็นโรงเรียน
ในกรุงเทพฯถึง ๓๔ โรงเรียน (สำานักงานทดสอบการศึกษาแห่งชาติ,
๒๕๕๘) นอกจากการศึกษาข้อมูลจากค่าเฉลี่ยคะแนน O-Net แล้ว การ
ศึกษาผลการประเมินผลนักเรียนร่วมกับนานาชาติ (Programme for
International Student Assessment หรือ PISA) พบว่าค่าเฉลี่ยของ
คะแนนสอบของเด็กไทยตำ่ากว่าเด็กเวียดนาม และโรงเรียนที่ทำาคะแนน
ได้สูงคือโรงเรียนในกรุงเทพฯเช่นเดียวกัน (PISA 2012, World Ban
2015) สะท้อนให้เห็นปัญหาความแตกต่างของคุณภาพการศึกษาไทย
ระหว่างเมืองและชนบทอย่างชัดเจน
นอกจากนี้ ในส่วนของภาคเอกชนเมื่อประชากรก้าวเข้าสู่
ตลาดแรงงาน พบว่าแรงงานที่มีทักษะเพียงพอกับความต้องการของภาค
เอกชนนั้นมีจำานวนน้อย กล่าวคือยังมีปัญหาเรื่องการขาดแคลนแรงงานที่
มีทักษะ สะท้อนให้เห็นถึงคุณภาพของการศึกษาไทยอย่างชัดเจน อัตรา
การว่างงานมากขึ้น หรือได้งานที่ไม่ตรงกับวุฒิการศึกษาที่จบมามีมากขึ้น
เนื่องมาจากปัญหาด้านการใช้ความรู้ความสามารถของเด็กที่จบการศึกษา
แล้วแต่ยังมีความรู้ความสามารถไม่เพียงพอ
จากปัญหาด้านผลสัมฤทธิ์และตลาดแรงงานดังกล่าว เมื่อ
ย้อนดูการสนับสนุนด้านการศึกษาจากรัฐพบว่ารัฐเองให้ความสำาคัญกับ
214 ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๑
