Page 129 - ปรีดีบรรณานุสรณ์ 2563
P. 129
โดยในการเลือกตั้งสมาชิกในสมัยที่ ๓ รัฐธรรมนูญกำาหนดให้มีกฎหมาย
ที่จะบัญญัติภายหลังโดยจะกำาหนดให้สมาชิก (คำาที่ถูกต้องน่าจะเป็น
คำาว่า “ราษฎร” – ผู้เขียน) ได้เลือกตั้งผู้แทนในสภาได้โดยตรง ๓๓
มีกฎหมายเกี่ยวกับการเลือกตั้งที่น่าสนใจอีกฉบับหนึ่ง คือ
“พระราชบัญญัติว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในระวาง
เวลาที่ใช้บทบัญญัติฉะเพาะกาลในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักร
พุทธศักราช ๒๔7๕” ซึ่งปรีดีเป็นผู้ร่างขึ้นโดยเขียนหลักการและแนว
ความคิดของตนเองไว้ในพระราชบัญญัติฉบับนี้อย่างเต็มที่
แต่หลังจากที่ปรีดีได้นำาเสนอเค้าโครงการเศรษฐกิจและ
ก่อให้เกิดความขัดแย้งจนนำาไปสู่การปิดสภาและงดใช้รัฐธรรมนูญ
บางมาตราของฝ่ายพระยามโนปกรณ์นิติธาดา เมื่อวันที่ ๑ เมษายน
พ.ศ. ๒๔7๖ และต่อมาได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติการ
เลือกตั้ง พ.ศ. ๒๔7๕ แก้ไขเพิ่มเติมพุทธศักราช ๒๔7๖ โดยแก้ไข
เปลี่ยนแปลงหลักการเดิมของปรีดีไปหลายประการ กระทั่งพระยา
พหลพลพยุหเสนาได้เป็นผู้นำาในการยึดอำานาจการปกครองคืน และ
ประกาศใช้พระราชบัญญัติการเลือกตั้ง พ.ศ. ๒๔7๕ แก้ไขเพิ่มเติม
พุทธศักราช ๒๔7๖ ฉบับที่ ๒ จึงได้นำาหลักการสำาคัญ ๆ ในพระราช-
บัญญัติการเลือกตั้งฉบับของปรีดี มาไว้ในพระราชบัญญัติฉบับนี้ และ
พระราชบัญญัติฉบับนี้นี่เองเป็นฉบับที่ใช้ในการเลือกตั้งสมาชิกสภา
ผู้แทนราษฎรครั้งแรกของไทย เมื่อวันที่ ๑๕ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔7๖
๓๓ โปรดดู พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช
๒๔7๕ ในหมวด ๓ ส่วนที่ ๒ ที่ว่าด้วยผู้แทนราษฎร.
๑๒๘ ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๓
