Page 125 - ปรีดีบรรณานุสรณ์ 2563
P. 125
อ�านาจกษัตร ิย์ในการยับยั้งกฎหมาย
แน่นอนว่า สภาผู้แทนราษฎรย่อมมีอำานาจตราพระราช-
บัญญัติทั้งหลาย และเมื่อกษัตริย์ได้ประกาศให้ใช้แล้วให้เป็นอันใช้
บังคับได้ แต่ความน่าสนใจของปฐมรัฐธรรมนูญในเรื่องนี้อยู่ที่อำานาจใน
การยับยั้งกฎหมายของกษัตริย์ ซึ่งรัฐธรรมนูญฉบับนี้ให้อำานาจกษัตริย์
ในการยับยั้งกฎหมายเพียง 7 วัน นับแต่วันที่ได้รับพระราชบัญญัติ
นั้นจากสภา โดยหากสภามีมติยืนยันตามมติเดิมแล้วกษัตริย์ไม่เห็น
พ้องด้วย สภามีอำานาจออกประกาศพระราชบัญญัตินั้นใช้บังคับเป็น
๒๖
กฎหมายได้
ต่อมาในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช
๒๔7๕ จึงกำาหนดให้เป็นการปกครองแบบรัฐสภาที่สภาผู้แทนราษฎร
๒7
เป็นผู้ควบคุมฝ่ายบริหารและเป็นอิสระแก่กัน แต่ต้องดำาเนินกิจการ
ร่วมกันคอยควบคุมไว้ซึ่งกันและกัน โดยที่ฝ่ายบริหารต้องรับผิดชอบต่อ
๒๘
ฝ่ายนิติบัญญัติ ในขณะที่ฝ่ายบริหารก็มีอำานาจยุบสภาได้
การพ้นจากต�าแหน่งของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
ส่วนการพ้นจากตำาแหน่งของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรตาม
ปฐมรัฐธรรมนูญนี้ นอกจากการต้องพ้นจากตำาแหน่งตามวาระแล้ว
๒๖ มาตรา ๘ ของพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว
พุทธศักราช ๒๔7๕.
๒7 มาตรา ๔๐, ๔๑, ๕๐ และมาตรา ๕๑ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม
พุทธศักราช ๒๔7๕.
๒๘ มาตรา ๓๕ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช ๒๔7๕.
๑๒๔ ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๓
