Page 85 - ปรีดีบรรณานุสรณ์ 2563

ครั้งถึงวันที่ ๑๖ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๘๘ รัฐบาลได้ประกาศ
สันติภาพ ท่านปรีดีให้คุณเฉลียว ปทุมรส เอารถไปรับดิฉันมาจาก

บางปะอิน เพราะท่านรู้ว่า ถึงไม่ไปรับดิฉัน ดิฉันก็คงเข้ากรุงเทพฯ เอง
จนได้ เพราะดิฉันเคยเล่าให้คุณพูนศุขฟังว่า ทุก ๆ วันที่ ๒๔ สิงหาคม
ซึ่งเป็นวันแต่งงานของเรานั้น จำากัดและดิฉันจะต้องไปถ่ายรูปด้วยกัน
(เมื่อจำากัดจากไปแล้ว ดิฉันก็ไปถ่ายรูปอยู่คนเดียว)

เมื่อคุณเฉลียวและดิฉันมาถึงบ้านท่าช้าง เห็นมีคนอยู่ด้วยกัน
๔
หลายคน เช่น กำาแหง คุณหลุย พนมยงค์ หมอบุญช่วย สุวรรณศร
และท่านชิ้น (ม.จ. ศุภสวัสดิ์วงศ์สนิท สวัสดิวัตน) ท่านปรีดีเป็น

ผู้วางแผนจัดคนพร้อมเพรียงเรียบร้อยเช่นนี้ด้วยตนเอง ท่านเตรียม
หมอไว้เพราะเกรงว่าดิฉันจะช็อค หลังจากรับประทานอาหารกลางวัน
ด้วยกันแล้ว ก็มานั่งล้อมวงคุยกัน ตอนนี้เองที่ท่านชิ้นเริ่มเล่าเรื่องจำากัด
บรรยายตั้งแต่ตอนต้นที่ได้พบจำากัด เล่าว่า จำากัดทำางานหนักมาก ๆ

ฯลฯ ดิฉันเริ่มสังหรณ์ใจทันที จึงมิได้ปริปากพูดหรือถามอะไร ใจเต้น
และหายใจขัด ๆ ในที่สุดท่านชิ้นก็จบลงด้วยการแสดงความเสียใจ
ที่จำากัดได้เสียชีวิตลง ดิฉันไม่ถึงกับช็อคและร้องไห้ก็ไม่ออก แต่ทนนั่ง

ต่อไปไม่ไหว จึงวิ่งเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ติด ๆ กันนั้น เข้าไปแล้วจึง
ร้องไห้ออก
ท่านปรีดีและกำาแหงตามติดเข้าไปด้วย ท่านปรีดีกอดกำาแหง
และดิฉันไว้ และก็พูดในขณะที่ร้องไห้ไปด้วยว่า “ต่อไปนี้ขอให้ถือว่า

เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ” แล้วสักครู่ก็ปล่อยให้ดิฉันอยู่ตามลำาพัง
ถึงแม้ว่า ดิฉันจะเศร้าโศกสักปานใด แต่ก็ยังมีสติพอที่จะรู้ว่า ท่านรัก
หวังดี และเสียใจต่อเราจริง ๆ ฉะนั้น จึงพยายามสงบสติอารมณ์ ไม่ทำา

๔ บุตรของพระยาสุนทรสงคราม (ปุย สุวรรณศร).

๘๔ ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๓