Page 90 - ปรีดีบรรณานุสรณ์ 2563

ในหลวงทรงกลุ้มพระทัยเรื่องอะไร จะเป็นเรื่องส่วนพระองค์หรือเรื่อง
รัฐบาลก็ตาม แต่ก็ต้องกลับมาโดยไม่ได้เค้าเงื่อนอะไรเลย ดิฉันมั่นใจ

ทีเดียวว่า ทั้ง ๆ ที่ท่านปรีดีเชื่อในอุบัติเหตุ แต่ท่านก็ยังไม่หมดความ
กังขาในเรื่องปลงพระชนม์เอง อย่างน้อย ๆ ก็ยังอีกหลายเปอร์เซ็นต์
ทีเดียว ท่านได้เชิญคุณพระอัพภันตราพาธพิศาล มาปรึกษาว่า ขณะที่
ในหลวงกำาลังประชวรเช่นนั้น ในทางวิชาการแพทย์จะเป็นไปได้ไหมที่

จะเกิดอะไรขึ้นซึ่งจะทำาให้พระองค์ทรงคิดฟุ้งซ่าน จนถึงกับทรงกระทำา
การที่รุนแรงอย่างนั้น ท่านเองก็ไม่อยากเชื่อ แต่ต้องการให้หายข้องใจ
เท่านั้น ความคิดที่ว่า เพราะอะไร? ทำาไม? ยังคงค้างอยู่ในสมองท่าน

ต่อไปอย่างแน่นอนในตอนนั้น ก่อนที่จะได้พิสูจน์กันในภายหลัง ถึงรอย
กระสุน ฯลฯ
จะอย่างไรก็ตาม ดิฉันขอประกันด้วยชีวิตว่า ท่านปรีดีมิได้
มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสวรรคตของในหลวงอานันทมหิดลเลยแม้แต่

น้อย ดิฉันอยู่ใกล้ชิดกับท่านมานานพอควร ไม่เคยมีอะไรผิดสังเกตที่
จะชวนคิดไปอย่างนั้น ดิฉันไม่เคยได้ยินท่านพูดไม่ดีกับในหลวงเลย
ตรงข้ามท่านเล่าว่า ในหลวงสนพระทัยในการบ้านการเมือง และเรื่อง

กฎหมายมาก ได้โปรดเกล้าฯ ให้ท่านไปร่วมโต๊ะเสวย และซักไซ้ใน
วิชาการด้านนี้มากมาย ถึงตอนสำาคัญ ท่านรับสั่งเป็นภาษาฝรั่งเศส
และท่านก็ทูลอธิบายเป็นภาษาฝรั่งเศสด้วย ซึ่งดูท่านพอพระทัยมาก
สนพระทัยในเรื่องเสรีไทยด้วย และขออ่านบันทึกของจำากัด นอกจาก

บันทึกส่วนตัวให้ดิฉันแล้ว จำากัดมีบันทึกเป็นทางการให้ท่านปรีดี ท่าน
ก็เลยไปพิมพ์ดีดอัดสำาเนาถวายในหลวงไปฉบับหนึ่ง แล้วยังให้ดิฉันมา
ฉบับหนึ่งด้วย ท่านยังพูดอีกว่า ถ้ามีเวลา จะกราบทูลเชิญเสด็จ ร.ร.

ของจำากัด พอดีตอนนั้นสะพานข้ามคลองเล็ก ๆ หน้า ร.ร. ชำารุด ทาง
ทรัพย์สินฯ ไม่ยอมมาซ่อมสักที ท่านจึงให้คนไปบอกคุณปราโมทย์

ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๓ ๘๙