Page 89 - ปรีดีบรรณานุสรณ์ 2563

คุณพูนศุขเอารถมารับ บอกว่า ในหลวงสวรรคตโดยพระแสงปืน และ
ยังไม่รู้เรื่องต่อไป ตอนนั้นดิฉันคิดกระเดียดไปในทางว่า ท่านปลง

พระชนม์เอง อย่างไรก็ตาม เราไม่รู้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมที่จะสันนิษฐาน
ได้ จึงพากันนั่งคอยท่านด้วยความร้อนใจ
ตอนท่านกลับมา ดิฉันยังจำาภาพติดตาได้จนบัดนี้ เรานั่ง
อยู่ที่ห้องโถงชั้น ๓ เห็นท่านค่อย ๆ ขึ้นบันไดมาอย่างอ่อนระโหย

โรยแรง พอถึงหัวบันได ท่านเงยหน้าขึ้นและส่ายหน้าน้อย ๆ หน้าท่าน
แดงกว่าปกติ คุณพูนศุขรีบลุกขึ้นไปถามว่า เรื่องเป็นอย่างไรกันแน่
ท่านก็ตอบว่า “อุบัติเหตุ” แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ เดินไปห้องนอนเพื่อ

เปลี่ยนเสื้อผ้า คุณพูนศุขตามท่านไป ดิฉันจึงลงไปคอยอยู่ชั้นล่างที่
ศาลาริมนำ้า เมื่อท่านลงมา ท่านก็ไม่ได้พูดมากนัก โดยอยู่ในอาการ
ครุ่นคิดตลอด แต่ตอนหนึ่งท่านเดินกลับไปกลับมา พลางสั่นศีรษะ
พร้อมกับพูดว่า “แย่ แย่จริง ๆ” ดิฉันไม่เข้าใจเลยถามไปว่า “ใคร

แย่คะ” ท่านว่า “เราน่ะสิแย่” ดิฉันถามต่อไปอีกว่า “แย่ยังไงคะ” ท่านจึง
อธิบายว่า “อ้าว ก็คนฝ่ายตรงข้ามกับเรา จะต้องถือโอกาสเล่นงานเรา
ทั้งขึ้นทั้งล่อง ถ้าเป็นอุบัติเหตุ เขาก็ว่า รัฐบาลไม่ถวายความอารักขา

ให้ดีพอ ถ้าปลงพระชนม์เอง เขาก็จะหาว่า ท่านคงคับพระทัยในเรื่อง
เกี่ยวกับรัฐบาลอย่างหนึ่งอย่างใดเป็นแน่” ในตอนนั้นยังไม่มีใครคิดเลย
ไปถึงการลอบปลงพระชนม์ ความคิดอันนี้เกิดขึ้นในหมู่ผู้ประสงค์ร้าย
๒-๓ วันต่อมา ดิฉันแน่ใจทีเดียวว่า ตัวท่านปรีดีเองก็หาฉุกคิดไม่

ว่า เรื่องนี้จะวกกลับมาทำาร้ายท่านอย่างร้ายแรง จนถึงกับว่า ท่านเป็น
ต้นตอแห่งการฆาตกรรมที่ยิ่งใหญ่นี้!
คืนนั้นหลังจากท่านไปสภาผู้แทนแล้ว คุณพูนศุข และดิฉัน

นั่งรถคันเล็กของท่านไปเฝ้าท่านหญิงพูนพิศมัยด้วย เพราะอยากทราบ
ว่า เจ้านายองค์นั้นจะได้ข่าวกระเส็นกระสายอะไรมาก่อนหรือเปล่าว่า

๘๘ ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๓