Page 119 - ปรีดีบรรณานุสรณ์ 2563
P. 119
ฟ้องร้องคดีอาชญายังโรงศาลไม่ได้ เป็นหน้าที่ของสภาผู้แทนราษฎรจะ
วินิจฉัย” หมายความว่า แม้รัฐธรรมนูญฉบับนี้จะกำาหนดไว้ว่า กษัตริย์
จะถูกฟ้องร้องคดีอาญาต่อศาลไม่ได้ กล่าวคือ ผู้ใดจะไปฟ้องร้องว่า
กล่าวเอาแก่พระองค์โดยตรงมิได้ก็ตาม แต่สภาผู้แทนราษฎรมีอำานาจ
๑7
ที่จะจัดการตามวิถีทางแห่งรัฐธรรมนูญเพื่อให้การเป็นไปโดยยุติธรรม
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้อธิบายต่อไปอีกว่า กรณีตามมาตรา ๖ นี้
ไม่ใช่เฉพาะกรณีที่กษัตริย์กระทำาความผิดอาญาเท่านั้น แต่ยังรวมถึง
กรณีที่กษัตริย์ละเมิดรัฐธรรมนูญหรือละเมิดสนธิสัญญาระหว่างประเทศ
อันจะนำาความเสียหายมาสู่ประเทศบ้านเมืองและอาจถูกวินิจฉัยโดย
๑๘
สภาผู้แทนราษฎรให้เอาออกจากตำาแหน่งได้อีกด้วย
ระบบดังกล่าวมีความคล้ายคลึงกับระบบ “ศาลสูงพิเศษ
แบบสาธารณรัฐ” ซึ่งเคยกำาหนดไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับแรกของ
ฝรั่งเศส (ฉบับ ค.ศ. ๑7๙๑) อยู่เหมือนกัน ระบบนี้เป็นระบบที่ให้
สภาผู้แทนราษฎรทำาหน้าที่เป็นศาลสูงพิเศษเพื่อพิจารณาคดีการเมือง
ของประมุขของรัฐ โดยถือว่า ศาลสูงพิเศษดังกล่าวอยู่ในฐานะที่เป็น
ผู้แทนของประเทศเช่นเดียวกับสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ต่างกันแต่
เพียงว่า ศาลสูงพิเศษแบบสาธารณรัฐของฝรั่งเศสในยุคนั้นประกอบ
ด้วยตุลาการในศาลยุติธรรมสูงสุดและลูกขุนชั้นสูง (hauts-jurés) แต่
๑7 เดือน บุนนาค และ ไพโรจน์ ชัยนาม, คําอธิบายกฎหมายรัฐธรรมนูญ (รวมทั้ง
กฎหมายการเลือกตั้งด้วย) ภาค ๒ รัฐธรรมนูญสยาม, (พระนคร: นิติสาส์น, ๒๔77),
น. ๔7.
๑๘ หลวงประเจิดอักษรลักษณ์, กฎหมายรัฐธรรมนูญ, (พระนคร: มหาวิทยาลัย
วิชาธรรมศาสตร์และการเมือง, ๒๔77), น. 7๕.
๑๑๘ ปรีดีบรรณานุสรณ์ ๒๕๖๓
